donderdag 12 februari 2015

Haast

Haast, daar houd ik niet van.
Ja, nee, wie wel?
Maar sommige mensen zijn daar goed in.
Ik niet.
Al enige tijd zit ik in een soort van haast-vacuüm. Dingen lijken niet af te komen. De tijd lijkt te snel te gaan, voor alles wat ik wil. Ik hol er achter aan.
Overal zie ik werk maar ik pak niet echt iets concreets op, overweldigd door de hele berg werk die daar dan weer van komt.
Dus wat doe ik dan? Niks.
Ik doe alleen nog maar de dingen die écht moeten gebeuren. Naar mijn werk gaan, de was, stofzuigen.
Maar verder lijk ik niet te komen.
Ik weet eigenlijk wel hoe ik het vacuüm weer lek moet prikken. Schouders eronder.
Niet zeiken, maar poetsen zouden ze hier zeggen. Dus dat deed ik.
Ik pakte mijn kroontjespen op, vergat de bergen werk op school, de verfklussen hier in huis en alle verstelwerkjes bij de naaimachine.
Terwijl de pen krast op het papier vormen de lijnen zich als vanzelf tot een geheel.
Net wat ik nodig had.
Ik adem diep in, aanschouw het resultaat. Ik voel de lucht weer door mijn lijf stromen.
De zon schijnt net even door het keukenraam. Lentezon.
Het is tijd voor een grote schoonmaak.



1 opmerking: